Na de Tweede Wereldoorlog wist men het in West-Europa zeker:
verdere onderlinge twisten moesten in de toekomst worden voorkomen door het samengaan van de Europese staten in een groter staatsverband. Sindsdien worstelen de Europeanen met vraag hoe het nieuwe Europa er dient uit te zien.

De zielloze Europese Unie

De Europese Unie is als doodgeboren kindje ter wereld gekomen. Op geen enkele manier weerspiegelt de E.U. de eeuwenoude geschiedenis en de bonte culturele verscheidenheid van Europa. De E.U. doet er zelfs alles aan om zowel de geschiedenis en de cultuur weg te vlakken door de nadruk te leggen op het scheppen van een interne markt. Hierdoor dreigt de E.U. te verworden tot een verzamelbekken van consumenten en producenten, met andere woorden een vormeloze massacultuur.

De discussie rond de uitbreiding van de E.U. weerspiegelt het louter economische karakter van de E.U. Criteria voor toetreding tot de E.U. worden namelijk bepaald door uitzicht op economisch gewin. De vraag of een volk behoort tot de Europese beschaving is hierbij blijkbaar ondergeschikt, aangezien bij het toekennen van het (aspirant-)lidmaatschap het Aziatische Turkije met vooral pragmatische, geopolitieke en strategische criteria nog op de wachtlijst wordt gezet. Polen werd ook op de wachtlijst gezet, maar vanwege de gunstige economie van dat land kunnen we het binnenkort binnen de EU verwelkomen. Daarom zal de discussie over uitbreiding moeten gaan over wie er tot de Europese beschaving behoren.

Allereerst moet men van de idee afstappen, dat ‘Europa’ slechts een willekeurige verzameling mensen is, die produceren en consumeren. Europa bestaat immers uit een bonte verzameling van volkeren met een lange en rijke geschiedenis, die men niet zomaar ter zijde mag schuiven. Aan de wieg van Europa stonden bovendien de Antieke Oudheid en het Christendom.
 Deze tradities vormden Europa tot een beschaving. De Europese beschaving als geheel kan inmiddels op een geschiedenis van meer dan duizend jaren terugkijken.

Het Christendom en de Antieke Oudheid vormen de grondslagen van de Europese beschaving, die bestaat uit een bonte verzameling van volkeren. Het toekomstige Europa dient zich dus rekenschap te geven van zowel de Europese beschaving als de afzonderlijke Europese volkeren. Daarom dient Europa als een confederale statenbond te worden georganiseerd om de eigen cultuur van de volkeren te kunnen bewaren binnen het grotere geheel der Europese beschaving. De huidige Zwitserse confederatie en de aloude XVII provinciën der Nederlanden (=huidige Benelux) strekken hierbij tot voorbeeld.

Europa dient te worden herschapen in regio’s om zo een evenwichtige balans te vinden tussen de verschillende staten. Zo kan de herwaardering van de Benelux-gedachte dienen als tegengewicht voor de machtige buren Duitsland en Frankrijk. Nederland, België en Luxemburg zijn cultureel, historisch, economisch en geopolitiek met elkaar verbonden, waardoor ze een ideale regio vormen. Zo dienen ook andere kleine staten samengevoegd te worden tot regio’s, zodat de eigenheid der volkeren bewaard kan blijven en niet ten bate van de eenheid wordt opgeofferd.

Ruud Bruyns 

Wilt U reageren? U kunt De Roepstem een e-mail sturen: